Traditie! Elke jaar pakken we een dagje IDFA, bij voorkeur een pre,- of reviewdag. En soms blog ik er over 
En dit zijn de titels die we dit jaar zagen.
First cousin, once removed
Mooie menselijke docu. Prijswinnaar begreep ik. Dichter met Alzheimer weet het nog mooi te zeggen. Slim zijn en nadenken over het leven maakt niet altijd dat je een aardig mens wordt. De hoofdpersoon heeft slecht contact met zijn kinderen die hun vader een tikje te wreed in de opvoeding vonden. Wist altijd ‘n zwakker plek te vinden. Desondanks: mooi mens. De titel leek mij iets poëtisch, blijkt het mijn slechte engels te zijn, ‘first cousin, once removed’ = achterneef.. Een achterneef(waar de hoofdpersoon wel een goed contact mee heeft) is maker van deze documentaire.
Filmmaker Alan Berliner schetst een intiem portret van zijn achterneef, vriend en voormalige mentor Edwin Honig tijdens diens laatste levensjaren, die getekend zijn door Alzheimer. Honig, die ooit een vooraanstaand en bekroond dichter, vertaler, literatuurcriticus en universitair docent was, heeft in de laatste fase van zijn ziekte samen met zijn geheugen ook de relatie met zijn eigen verleden, zijn familie en zijn persoonlijke identiteit goeddeels verloren.
The gatekeepers
Dit is het type documentaire waar ik liefhebber van ben. Recente geschiedenis, pratende hoofde aangevuld met beelden. De zes geïnterviewden praten over hun kijk op de strijd tegen de terreur. Wat opvalt: deze hoofden van de geheime dienst van Israël hebben/schetsen een beeld van de gang van zaken met meer realiteitsbesef dan ik ooit bemerk bij een politicus(voor zover ik dat volg). Geen wensdenken. Geen raar vijandbeeld. Wel hard(men geeft toe domweg gevangen te hebben laten doodslaan). Maar met deze mensen kom je sneller tot een oplossing dan met de besturende kaste, denk ik. Aanrader!
Zes voormalige hoofden van de Israëlische binnenlandse veiligheidsdienst Shin Bet voor het eerst een boekje open over de war on terror zoals ze die van binnenuit kennen.
Mercy, mercy
Prachtige documentaire, maar gekmakend. Bij deze adoptie gaat werkelijk alles mis. Dit is geen reclame voor adoptie. Ik vraag mij af in hoeverre dit echt een echt beeld geeft van de mensen in dit drama, of dat de maker een aversie tegen adoptie heeft en vooral een boodschap wil brengen. Als dit staat voor de gemiddelde adoptie is dan mag men wat mij betreft nu stoppen met zakendoen met dit soort landen. Je vreet je soms op tijdens het kijken, mens doen eens normaal! Je vraagt je ook af hoe de maker van deze documentaire zichzelf heeft weten in te houden om niet in te grijpen in de ellende. Ik zou dat zeker doen(en geen mooie wrange docu hebben).
For many childless parents adoption is a win/win situation. Unfortunate orphans are provided with parents and the childless are blessed with children. But behind the dream lies another reality.
The queen of Versailles
Start als een maf inkijkje in het leven van steenrijke mensen(alles klopt), maar loopt anders door de crisis die toeslaat. Grappige docu, lachen en een goed gevoel, want die rijke taart met opblaastieten blijkt een aardig warm mens. Met een koopverslaving, dat wel. Ook wel een leuke twist.
Een grijzende man, een rondborstige blondine en protserig meubilair: vertrouwde beelden in de talloze real life soaps over de allerrijksten.
Searchting for Sugar Man
Ook een fijne documentaire. Je krijgt het gevoel dat het verhaal wel een beetje dramatisch en niet chronologisch wordt gebracht om een dik verhaal te brengen, maar soit, leuk is het. De tijden zijn duidelijk anders, nu staat Sugar Man gewoon op Spotify. Mooie muziek.
Ooit gehoord van de Amerikaanse singer-songwriter Rodriguez? De kans dat u deze vraag bevestigend beantwoordt, is nihil – tenzij u in de jaren zeventig of tachtig in Zuid-Afrika verbleef. Daar was Rodriguez namelijk wereldberoemd. De progressieve klasse kwam door zijn maatschappijkritische songs voor het eerst in aanraking met het begrip ‘anti-establishment’ en zijn muziek leverde de soundtrack voor de protestgeneratie. Hoewel er naar schatting een half miljoen van zijn platen werden verkocht in het door boycots geïsoleerde land, bleef Rodriguez zelf een mysterie. Hoewel hij nu wordt beschouwd als een van de grootste talenten van zijn generatie, eindigde hij zijn muziekcarrière als een miskend artiest – zonder een flauw vermoeden van de omvang van zijn populariteit in een heel ander deel van de wereld. Vijfentwintig jaar na dato besluiten een platenhandelaar en een muziekjournalist de raadsels rondom deze tragische held te ontrafelen. De reconstructie van deze zoektocht laat zich bekijken als een spannende detective, die je van de ene verbazing in de andere doet vallen.
Wrong time, wrong place
Niet gekeken wegens te laat, te moe en te sombere afsluiter.
Onderzoek naar de rol van toeval in ons ogenschijnlijk maakbare bestaan. Het drama in Noorwegen, aangericht door Anders Behring Breivik, veranderde voorgoed de levens van nabestaanden en overlevenden uit verschillende landen. Zij vertellen hun persoonlijke ervaringen en de toevalligheden die daaraan voorafgingen.
Nummer 2, ‘The gatekeepers’ was mijn favoriet. Niet de mooiste misschien. Niet de meeste emotie opwekkende documentaire. Maar voor mij een winnaar want ik vreet alles dat over contemporaine geschiedenis gaat.
